چشم‌اندازهای تایلند از کوه‌های کم‌ارتفاع تا دشت‌های آبرفتی حاصلخیز با شالیزارهای برنج و سواحل شنی در عرض‌های جغرافیایی استوایی موسمی آسیا گسترده شده است. این کشور به پنج ناحیه فیزیوگرافی متمایز تقسیم می‌شود: کوه‌های چین‌خورده در شمال و غرب، فلات کورات در شمال‌شرق، حوضه رودخانه چائو فرایا در مرکز، بخش دریایی منطقه مرکزی در جنوب‌شرق، و بخش باریک و کشیده شبه‌جزیره در جنوب‌غرب.
کوه‌های شمالی #
کوه‌های شمالی که ادامه جنوب‌شرقی فرایند بالا‌آمدگی هیمالیا هستند، در امتداد مرز تایلند و میانمار به سمت جنوب کشیده شده و تا شمال مالزی امتداد می‌یابند. رشته‌کوه‌های گرانیتی طولانی زمانی شکل گرفتند که توده‌های عظیم سنگ مذاب از لایه‌های رسوبی قدیمی‌تر عبور کردند. ارتفاع قله‌ها به‌طور میانگین حدود ۱٬۶۰۰ متر از سطح دریا است. بلندترین قله کشور، کوه اینتانون، با ارتفاع ۲٬۵۸۵ متر در شمال‌غربی تایلند و نزدیک شهر تاریخی چیانگ مای قرار دارد. این شهر در دامنه کوه سوتپ واقع شده که میزبان معبد بودایی مشهور و کاخ تابستانی سلطنتی است. برخی تپه‌های آهکی ناهموار دارای غارهایی هستند که بقایای انسان‌های ماقبل تاریخ از آن‌ها کشف شده است.
فلات کورات #
شمال‌شرق تایلند منطبق بر فلات کورات است؛ یک دشت مرتفع وسیع که از شمال و شرق به رودخانه مکونگ محدود می‌شود. این فلات به‌واسطه بالا‌آمدگی در امتداد دو گسل پوسته‌ای عمود بر هم شکل گرفت — یکی با جهت شمالی-جنوبی در غرب و دیگری با جهت شرقی-غربی در جنوب. در نتیجه، لایه‌های رسوبی زیرین به‌جای بالا آمدن یکنواخت، کمی متمایل شدند. این شیب باعث ایجاد رشته‌کوه‌های کم‌ارتفاع در لبه‌های غربی و جنوبی فلات شد: رشته‌کوه پتچابون و رشته‌کوه دانگرک (دانگ راک). دیواره‌های این ارتفاعات بر دشت حوضه چائو فرایا در غرب و دشت کامبوج در جنوب مشرف‌اند. ارتفاع سطح فلات از حدود ۲۰۰ متر در شمال‌غرب تا حدود ۹۰ متر در جنوب‌شرق متغیر است و زمین حالتی تپه‌ای با شیبی ملایم به سمت جنوب‌شرق دارد.
حوضه رودخانه چائو فرایا #
بین رشته‌کوه‌های شمالی و غربی و فلات کورات، حوضه وسیع رودخانه چائو فرایا قرار دارد که قلب فرهنگی و اقتصادی تایلند است. این منطقه که گاه «دشت مرکزی» نیز نامیده می‌شود، دو بخش دارد: دشت‌های تپه‌ای در شمال و دشت سیلابی و دلتای کم‌ارتفاع رودخانه چائو فرایا در جنوب. این دشت حاصل رسوبات عظیمی است که رودخانه‌ها از کوه‌ها پایین آورده و به‌صورت آبرفتی بادبزنی شکل در منطقه انباشته‌اند.
جنوب‌شرق تایلند #
ناحیه جنوب‌شرق با تپه‌زارهای عمومی و تپه‌های مرتفع در مرکز و مرز شرقی با کامبوج مشخص می‌شود. از قله‌های شاخص این منطقه می‌توان به کوه خیئو با ارتفاع ۷۹۷ متر و کوه سویی دائو با ارتفاع ۱٬۶۶۸ متر اشاره کرد. این تپه‌ها که تا نزدیکی دریا امتداد دارند، ساحلی دندانه‌دار و پرجزیره ایجاد کرده‌اند. شهرهای ساحلی چون چون‌بوری و رایونگ و جزایر اطراف با سواحل شنی طولانی، به مقصدی محبوب برای گردشگری تمام‌سال تبدیل شده‌اند.
جنوب‌غرب و شبه‌جزیره #
بخش جنوب‌غربی کشور یک شبه‌جزیره با ستون فقرات کوهستانی و خط ساحلی شنی ملایم است. کوه‌های بلندتر با ارتفاع حدود ۱٬۵۰۰ متر در غرب شبه‌جزیره قرار دارند و گذرگاه‌های باریکی را بین تایلند و میانمار ایجاد می‌کنند. این رشته‌کوه‌ها دریای آندامان و دریای چین جنوبی را جدا می‌سازند. هرچه شبه‌جزیره به مرز مالزی نزدیک می‌شود، باریک‌تر می‌گردد. در ساحل غربی ناهموار و دندانه‌دار، جزایر بزرگ متعددی وجود دارد؛ از جمله جزیره قلع‌خیز پوکت که همراه با جزایری مانند سامویی و فی‌فی به مقاصد محبوب گردشگری بدل شده‌اند و حتی از هوآهین، قدیمی‌ترین شهر ساحلی گردشگری در شمال شبه‌جزیره، نیز پیشی گرفته‌اند.