در انتخابات پارلمانی ژانویه ۲۰۰۱، حزب تای راک تای (TRT؛ به معنای «تایلندی‌ها دوست دارند تایلندی‌ها») که در سال ۱۹۹۵ تأسیس شده بود، به حزب غالب تبدیل شد و رهبر بنیان‌گذار آن، تاکسین شیناواترا، به مرکز سیاست تایلند راه یافت. تاکسین نماد سیاستمدار جدید پس از سال ۱۹۹۲ بود. او که از خانواده چینی-تایلندی شمالی چیانگ مای بود، پایگاه رای خود را در میان مردم روستایی شمال و شمال شرق تایلند شکل داد که اساس حزبش را تشکیل می‌داد. همچنین تاکسین به‌عنوان یک کارآفرین موفق و بنیان‌گذار بزرگ‌ترین شرکت مخابراتی کشور، از حمایت گسترده‌ای در میان جامعه ثروتمند تجار تایلند برخوردار بود.
تاکسین با منابع مالی فراوان خود، توانست کمپین‌های سیاسی را با روش‌های تبلیغاتی پیشرفته تأمین مالی کند. حزب TRT که اغلب از حساب‌های بانکی خود برای تضمین حضور بالای رأی‌دهندگان استفاده می‌کرد، متهم به خرید آرا شد. اما محبوبیت او در مناطق روستایی بیشتر بر اساس تعهد حزب به ارائه خدمات بهداشتی مقرون‌به‌صرفه برای فقرا، واگذاری اختیارات بیشتر به سازمان‌های محلی، تأمین وام‌های قابل توجه برای روستاییان و سرمایه‌گذاری گسترده‌تر در آموزش بود.
در انتخابات اوایل سال ۲۰۰۵، TRT اکثریت مطلق کرسی‌های پارلمان را به دست آورد که این برای اولین بار در تاریخ تایلند در یک انتخابات آزاد رخ داد. اگرچه تاکسین به نظر می‌رسید که برای آینده سیاسی تایلند نقش محوری ایفا خواهد کرد، اما برخی تصمیمات او نهایتاً اقتدارش را تضعیف کرد و کشور را به سمت بحران سیاسی سوق داد. از جمله این تصمیمات، فرمان استفاده از نیروی نظامی برای سرکوب شورش در مناطق جنوب مالزیایی-مسلمان بدون پیگیری راه‌حل‌های سیاسی بود که این اقدام باعث تشدید درگیری‌ها شد و نظامیان کلیدی نسبت به این سیاست ابراز نارضایتی کردند.
با این حال، تمایل تاکسین به استفاده از قدرت خود برای دستکاری پارلمان و نهادهای نظارتی قانون اساسی ۱۹۹۷ به منظور حفظ ثروت خود و خانواده‌اش، باعث سقوط او شد. اعضای طبقه متوسط شهری به‌ویژه در پایان سال ۲۰۰۵ زمانی که مشخص شد شرکت مخابراتی متعلق به خانواده تاکسین بدون پرداخت مالیات به شرکت سرمایه‌گذاری سنگاپوری واگذار شده است، عمیقاً خشمگین شدند. تظاهرات گسترده‌ای در بانکوک به رهبری ائتلاف مردمی مخالف (PAD) که به «پیراهن زردها» معروف شدند، برگزار شد و به تدریج بزرگ‌تر شد. تاکسین که وفاداری بسیاری از نظامیان ارشد را از دست داده بود، نتوانست از نیروی نظامی برای سرکوب اعتراضات استفاده کند. در عوض، انتخابات زودهنگامی برگزار کرد تا حمایت گسترده مردمی خود را نشان دهد، اما انتخابات آوریل ۲۰۰۶ بی‌اثر بود، زیرا همه احزاب مخالف آن را تحریم کرده و دادگاه عالی نتایج را باطل کرد.
تاکسین چند ماه در دولت موقت باقی ماند و در حالی که مردم برای جشن شصتمین سالگرد سلطنت پادشاه آماده می‌شدند، در سپتامبر ۲۰۰۶ کودتای نظامی به رهبری ژنرال سونتی بونیارات کالین در زمان حضور تاکسین در خارج از کشور انجام شد. کودتاچیان با حمایت پادشاه، ژنرال بازنشسته سورایود چولانونت را به عنوان سرپرست دولت منصوب کردند. قانون اساسی ۱۹۹۷ لغو و گروهی منتخب برای تدوین قانون اساسی جدید منصوب شدند که در همه‌پرسی مردمی آگوست ۲۰۰۷ تصویب شد. انتخابات پارلمانی دسامبر همان سال برگزار شد. اگرچه حزب TRT تاکسین پیش‌تر ممنوع شده بود، حزب جدیدی به نام حزب قدرت مردم (PPP) که از تاکسین حمایت می‌کرد، بیشترین کرسی‌ها را به دست آورد که این به معنای رد کودتا توسط مردم بود. رهبر PPP، سامک سوندراوج، به نخست‌وزیری رسید.