رشد سریع اقتصاد تایلند از اواسط قرن بیستم به بعد به دولت امکان داده است تا خدمات بهداشتی و رفاهی را به‌طور قابل توجهی بهبود بخشد، اما این رشد اقتصادی همچنین باعث ایجاد نابرابری‌های چشمگیر در سطح زندگی شده است. ترکیبی از سرمایه‌گذاری‌های دولتی و خصوصی باعث شده است که طبقات متوسط و بالای تایلند به برخی از بهترین خدمات پزشکی جهان دسترسی داشته باشند. سرمایه‌گذاری‌های دولتی در زمینهٔ بهداشت برای ساکنان مناطق روستایی در اوایل قرن بیست و یکم به طرح ملی‌ای منجر شد که به بیشتر مردم امکان دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی با هزینه‌های ناچیز را می‌داد. این برنامه‌ها کاهش قابل توجهی در مرگ و میر نوزادان، پیشرفت در کنترل بیماری‌های عفونی و بهبود مراقبت‌های باروری به همراه داشته است. با این حال، از دهه ۱۹۶۰، شکاف بین کیفیت و دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی در مناطق شهری و روستایی افزایش یافته است.
کاهش چشمگیر نرخ تولد که از اواخر دهه ۱۹۶۰ آغاز شد همراه با رشد سریع اقتصاد، به بیشتر مردم امکان داده است کیفیت زندگی خود را بهبود بخشند. در عین حال، فقر شدید به‌خصوص در مناطق روستایی که کیفیت زمین پایین است یا مردم مالک زمین‌هایی که در آن کار می‌کنند نیستند، همچنان وجود دارد. دولت‌ها از دهه ۱۹۷۰ برنامه‌هایی برای کاهش فقر اجرا کرده‌اند، اما سیاست‌های مربوط به ساخت سد، قطع درختان و ماهیگیری، به همراه حمایت ناکافی از برنامه‌های کاهش فقر، باعث شده است بخش بزرگی از جمعیت روستایی همچنان فقیر باقی بمانند. کیفیت زندگی بسیاری از شهروندان در دهه ۱۹۹۰ به دلیل توسعهٔ بدون کنترل و اپیدمی ایدز کاهش یافته است. این وضعیت با بحران اقتصادی آغاز شده در ۱۹۹۷ تشدید شد.
از آغاز قرن بیست و یکم، یک مشکل رفاهی جدید در تایلند ظهور کرده است، زیرا شمار رو به افزایش کارگران کارخانه‌ها با خطرات جدی به دلیل ضعف در نظارت بر خطرات شغلی روبرو هستند. مرگ‌ها و آسیب‌های ناشی از حوادث صنعتی به سرعت افزایش یافته و فشار برای اجرای قوانین ایمنی صنعتی بیشتر شده است. همچنین کاهش نرخ تولد و افزایش طول عمر باعث شده نیروی کار کوچکتر شده و بار حمایت از جمعیت سالمندان افزایش یابد.
اگرچه بیماری‌های عفونی سنتی مانند وبا، آبله، مالاریا و جذام به شدت کاهش یافته‌اند، تعداد موارد بیماری‌های مقاربتی به‌طور چشمگیری افزایش یافته است. به دلیل تحمل فرهنگی، افزایش درآمد قابل تصرف و فقدان اراده سیاسی برای کنترل صنعت فحشا (که گردشگران زیادی را جذب کرده است)، تایلند یکی از بالاترین نرخ‌های سرانه فحشا را در جهان دارد. بنابراین این کشور به‌ویژه در مواجهه با شیوع HIV در سراسر جهان آسیب‌پذیر بود. برای چند سال، تایلند بالاترین نرخ ابتلا به HIV و ایدز در آسیا را داشت. با این حال، برنامه‌های قوی دولت برای ترویج رفتارهای جنسی ایمن، سرعت افزایش موارد جدید HIV را به طور قابل توجهی کاهش داده است. با این وجود، ایدز همچنان هر ساله جان چندین ده هزار نفر، عمدتاً در سنین کار، را می‌گیرد.
اگرچه ابعاد بحران فشار زیادی بر منابع پزشکی و اجتماعی وارد کرده، بسیاری از سازمان‌های جدید مبتنی بر جامعه شکل گرفته‌اند و دولت درصد بیشتری از بودجه سلامت خود را نسبت به اکثر کشورهای آسیایی برای مراقبت پزشکی از بیماران مبتلا به ایدز و HIV اختصاص داده است. همچنین دولت در تلاش برای فراهم کردن داروهای ارزان‌قیمت برای بخش وسیع‌تری از جمعیت آسیب‌دیده، مقاومت شرکت‌های دارویی خارجی را پشت سر گذاشته است.
تا پایان قرن بیستم، تایلند بخش خدمات پزشکی قابل توجهی ایجاد کرده بود که توسعه آن در قرن بیست و یکم ادامه یافت. استانداردهای بالای مراقبت پزشکی در بهترین بیمارستان‌های خصوصی بانکوک و دیگر شهرهای بزرگ نه تنها توجه ثروتمندان تایلندی، بلکه تعداد رو به افزایش بیماران خارجی، به ویژه از خاورمیانه و اروپا را به خود جلب کرده است. سایر زمینه‌های مراقبت‌های بهداشتی که تایلند در آن‌ها به شهرت رسیده شامل جراحی‌های زیبایی و درمان‌های اسپا است.