تایلند عمدتاً توسط دو سامانه رودخانهای زهکشی میشود: چائو فرایا در غرب و مکونگ در شرق. سه رودخانه مهم در کوههای شمالی — از غرب به شرق، پینگ (و شاخه فرعی آن، وانگ)، یوم و نان — بهطور کلی به سمت جنوب در درههای باریک جریان یافته، وارد دشتها میشوند و در نهایت با هم یکی شده و رودخانه اصلی کشور، یعنی چائو فرایا را تشکیل میدهند.
دلتای سیلابی رودخانه چائو فرایا به شاخههای متعدد کوچک تقسیم میشود و در مسیر خود بهسوی خلیج تایلند، به رودخانههای دیگر — بهویژه پا ساک — میپیوندد. سیلابهای دلتای هموار در فصل بارانی، مزیتی بزرگ برای کشت برنج به شمار میآیند، هرچند زمینهای مرتفعتر در لبههای شرقی و غربی دشت نیاز به آبیاری دارند. کل دلتای کنونی زمانی بخشی از خلیج تایلند بوده است، اما رسوباتی که از شمال آورده شدهاند، بهمرور آن را پر کردهاند. این رسوبگذاری همچنان مانعی برای کشتیرانی رودخانهای است، اما از طرفی دهانه رودخانه را هر سال چندین فوت به داخل خلیج پیش میبرد.
رودخانههای فلات کورات #
رودخانههای فلات کورات عمدتاً به سمت جنوبشرق جریان دارند و به رودخانه مکونگ میریزند. سیلابهای این رودخانهها منبع مهمی برای تأمین آب کشت برنج در منطقه بودهاند. با این حال، حجم و زمان وقوع این سیلابها همواره غیرقابل پیشبینی بوده و با گسترش جنگلزدایی و تبدیل زمینها به زمین کشاورزی، مشکلات سیلابی تشدید شده است. این منطقه همچنین دارای سطح ایستابی بالایی است که بیشتر آب آن شور و غیرقابل شرب است. بخش زیادی از خود رودخانه مکونگ، که در مرز تایلند و لائوس قرار دارد، یا با جزایر پراکنده پوشیده شده یا با تندآبهای غیرقابل عبور قطع میشود.
جنوبشرق و شبهجزیره #
جنوبشرق و شبهجزیره تایلند توسط رودها و جویبارهای کوتاه زهکشی میشوند. در جنوبشرق، رودخانههای شمالی به دلتای چائو فرایا میریزند، در حالی که رودخانههای غربی و جنوبی مستقیماً به دریا میریزند و حوضههای آبرفتی و دلتای کوچکی را در امتداد ساحل تشکیل میدهند. دهانه رودخانهها در امتداد سواحل جنوبی عمدتاً شامل زمینهای گلی جزر و مدی و مردابهای مانگرو است. تقریباً تمام رودخانههای شبهجزیره به خلیج تایلند میریزند.
سدسازی و کنترل سیلاب #
بین دهههای ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰، تعدادی سد — عمدتاً در شمال و شمالشرق کشور — ساخته شد که به بهبود کنترل سیلاب کمک کرد و امکان افزایش تولید برقآبی و گسترش زمینهای کشاورزی قابل آبیاری را فراهم آورد.