نیاکان مردم تای حدود سال ۱۰۰۰ میلادی وارد بخش مرکزی سرزمین اصلی جنوبشرقی آسیا شدند و از قرن سیزدهم میلادی شروع به ایجاد حکومتهای مستقل کردند. پیشتر تصور میشد که نیاکان تای از جنوبغربی چین آمدهاند، اما شواهد زبانی قوی نشان میدهد که زادگاه اصلی گویشوران زبانهای تای در منطقهای بوده که امروزه در شمالغربی ویتنام قرار دارد.
مردم تای که در سرزمینی سکونت یافتند که امروزه بخشی از تایلند است، ویژگیهای فرهنگی خود را که تحت تأثیر ارتباط با چینیها شکل گرفته بود، با خود آوردند. در سرزمین جدید، آنها از خمِر و مون نیز تأثیر پذیرفتند؛ مردمانی که بیشتر سنتهایشان ریشه در هند داشت. تایهایی که در قرن سیزدهم غالب شدند، در نهایت زبان، فرهنگ و میراث سیاسی-اجتماعی نیاکان خود را با آیین بودایی مونها و دانش حکمرانی خمِرهای هندو شده در هم آمیختند و فرهنگی منحصربهفرد را شکل دادند که بعدها بهعنوان فرهنگ تایلندی شناخته شد.
در تایلند معاصر، کسانی که هویت ملی «تای» را پذیرفتهاند، تنها شامل گویشوران زبان تای در مرکز کشور نمیشوند، بلکه چندین گروه دیگر تایزبان را نیز در بر میگیرند؛ بزرگترین آنها مردم لائوزبان در شمالشرق و مردم کاممیانگزبان در شمال کشور هستند.