بازماندگان جوامع بومی تایلند امروزی در بخش شمالشرقی کشور زندگی میکنند و با خمِرهای کامبوج ارتباط نزدیکی دارند. این گروه، بزرگترین بخش از گویشوران زبانهای مون-خمِر در تایلند را تشکیل میدهند.
مردم کوی (که بیشتر تایلندیها آنها را سُوای مینامند) در شمالشرق، زمانی بهعنوان شکارچی فیل شناخته میشدند؛ امروزه آنها به مهارت در آموزش فیلها برای کار شهرت دارند. همچنین، تعداد کمی از مردمان کوهنشین مانند لاوا یا لُوا در شمال، و جمعیت کمی بزرگتر از مونها در غرب تایلند ساکن هستند. بیشتر مونها از نوادگان مهاجرانی هستند که بین قرنهای هفدهم تا نوزدهم از برمه (میانمار امروزی) به تایلند آمدند، اما برخی نیز پناهجویان جدیدتر از میانمارند.
مردم مون-خمِر مدتهاست که دو زبانه هستند و علاوه بر زبان مادری خود، به زبان تایلندی یا دیگر زبانهای رایج محلی نیز سخن میگویند. از آنجا که بیشتر آنها همان سنتهای بودایی رایج در تایلند را دنبال میکنند، بهخوبی در ساختار اجتماعی کشور ادغام شدهاند.