قبل از قرن سیزدهم، زبانهای اصلی مورد استفاده در منطقهای که امروز تایلند نامیده میشود، عمدتاً به گروه زبانهای مون-خمر از خانواده زبانهای آستروآسیاتیک تعلق داشتند و نه به خانواده زبانهای تای. مردمی که این زبانها را صحبت میکردند، توسط سخنوران تای که به منطقه وارد شدند، به تدریج به مناطق کوهستانی رانده شدند.
در جنگهایی که بین تایلند و پادشاهیهای برمه و خمر رخ داد، تعداد بیشتری از سخنوران زبانهای مون و خمر به عنوان پناهنده یا اسیر جنگی وارد تایلند شدند. مردم مون بیشتر در شمال، مرکز و غرب کشور مستقر شدند، اگرچه امروزه بیشتر در ناحیهای غربی کشور متمرکز هستند. خمرها نیز در شرق، در نواحی مرزی با کامبوج سکونت دارند.
اکثر سخنوران زبانهای مون-خمر به تدریج در میان مردم تای جذب و همسانسازی شدند که پس از قرن سیزدهم از نظر سیاسی غالب شدند. با این حال، هنوز چند جامعه کوچک در غرب تایلند وجود دارد که زبان مون را صحبت میکنند، هرچند تعدادشان از اوایل قرن بیستم به شدت کاهش یافته است. تعداد قابل توجهی از سخنوران زبان خمر نیز در شمال شرق و شرق تایلند باقی ماندهاند. همچنین تعداد کمی از مردم کوهستانی که زبانهای مون-خمر را صحبت میکنند، در شمال و شمال شرق کشور زندگی میکنند. برای مثال، مردم لوا زبان لوا را صحبت میکنند که زبانی از خانواده آستروآسیاتیک و احتمالاً زیرشاخه مون-خمر است. برخی تاریخنگاران معتقدند این مردم زمانی در دشت دلتا زندگی میکردند تا اینکه توسط مهاجمان تای به کوهستانها رانده شدند.