موسیقی کلاسیک تایلندی (دونتری تای دوم) در اصل در دربار نواخته می‌شد و بر اساس مدل‌های خمر شکل گرفته بود. سه نوع گروه ارکسترال برای موسیقی کلاسیک تایلندی وجود دارد: گروهی که بیشتر سازهای کوبه‌ای دارند به نام «پی فات» که در مراسم دربار و تئاتر اجرا می‌شود؛ گروهی که بیشتر سازهای زهی دارند به نام «کروانگ سای» که معمولاً در فضای داخلی و اجراهای سازهای بدون خواننده شنیده می‌شود؛ و «ماهوری» که گروهی مختلط است و اغلب همراه خوانندگان و گاهی در زمینه تئاتر اجرا می‌شود. موسیقی کلاسیک تایلندی اغلب به عنوان همراهی برای رقص‌های کلاسیک مانند «خون» استفاده می‌شود. ارکسترهای کلاسیک تایلندی عمدتاً از مقیاسی هفت‌صدایی با فواصل مساوی استفاده می‌کنند، اگرچه خوانندگان و برخی سازها ممکن است از نت‌های اضافی نیز بهره ببرند.
موسیقی و رقص کلاسیک تایلندی به عنوان نمادهای ارزشمند میراث ملی شناخته می‌شوند. اگرچه این سنت‌ها بین دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۶۰ تقریباً منقرض شدند، اما دهه ۱۹۷۰ باعث احیای آن‌ها شد. موسیقی تایلندی به یک رشته دانشگاهی تبدیل شد و چندین مدرسه تخصصی برای آموزش موسیقی‌دانان و رقصندگان کلاسیک تأسیس گردید. امروزه موسیقی کلاسیک تایلندی عمدتاً از طریق سیستم آموزش عمومی حفظ می‌شود و در سراسر کشور و همچنین در تلویزیون بارها شنیده می‌شود.
با این حال، موسیقی «فلانگ لوک تونگ» (که به معنی «آهنگ‌های فرزندان مزرعه» است)، نوعی موسیقی روستایی تایلندی، بسیار محبوب‌تر است و از مرکز روستایی تایلند نشأت گرفته است. نسخه‌های تغییر یافته‌ای از موسیقی پاپ، راک و رپ غربی نیز طرفداران زیادی دارند. از آنجا که اکثر کارگران در بانکوک و سایر مراکز شهری، اصالتاً از مناطق روستایی شمال شرقی تایلند آمده‌اند، ترکیبی از موسیقی سنتی شمال شرقی تایلند به نام «ماولام» و موسیقی پاپ غربی در شهرها بسیار محبوب است. این موسیقی با استفاده از «کان»، یک ارگان دهانی چوبی و بامبویی سنتی که نماد فرهنگ شمال شرقی تایلند (و لائو) است، شناخته می‌شود.
رقص «لم‌وونگ» (رقص دایره‌ای) محبوب‌ترین شکل رقص در جشنواره‌های معبدی روستایی و دیگر مراسم است. این رقص معمولاً همراه با موسیقی ماولام یا لوک تونگ اجرا می‌شود. اما در شهرها، اشکال رقص غربی غالب است، به ویژه در باشگاه‌های شبانه.