رسانه‌های جمعی در تایلند از قرن نوزدهم آغاز شد، زمانی که چاپ حروف و انتقال الکترونیکی پیام‌ها از طریق تلگراف معرفی شد. تا آغاز قرن بیستم، روزنامه‌هایی به زبان‌های تایلندی، چینی و انگلیسی در کشور منتشر می‌شدند. پخش رادیویی در دهه ۱۹۲۰ شروع شد و تلویزیون در دهه ۱۹۵۰ وارد تایلند شد.
از دهه ۱۹۵۰، روزنامه‌ها و دیگر نشریات (که همگی خصوصی هستند) به طور فزاینده‌ای مستقل شدند، اگرچه اغلب تحت قوانین سانسور قرار داشتند. در دهه ۱۹۸۰، تایلند بالاترین درجه آزادی مطبوعات را در جنوب شرق آسیا داشت که این آزادی بعداً توسط قانون اساسی‌های ۱۹۹۷ و ۲۰۰۷ کشور تضمین شد. با این حال، قوانین لز-ماژسته (جرائم علیه سلطنت) باعث می‌شود تنها گزارش‌های مثبت درباره خانواده سلطنتی در مطبوعات منتشر شوند. گاهی اوقات خبرنگاران خارجی از کشور اخراج شده‌اند و برخی خبرنگاران تایلندی به خاطر نگارش گزارش‌هایی درباره سلطنت که نامناسب تلقی شده‌اند، تحت پیگرد قرار گرفته‌اند. اما چنین مداخلاتی نادر است، زیرا بیشتر رسانه‌ها خودسانسوری درباره این موضوع را رعایت می‌کنند.
با افزایش چشمگیر مالکیت و تماشای تلویزیون از دهه ۱۹۸۰، تلویزیون به تأثیرگذارترین رسانه جمعی تبدیل شده است. رادیو و تلویزیون، بر خلاف رسانه‌های چاپی، تقریباً کاملاً تحت کنترل دولت یا نظامیان باقی مانده‌اند. در سال ۱۹۹۵، نخستین مجوز برای تأسیس شرکت تلویزیونی خصوصی صادر شد. دولت همچنین به شرکت‌ها مجوز ارائه خدمات تلویزیون کابلی داده است. هرچند تلویزیون کابلی فقط با اشتراک پولی قابل دریافت است، تعداد مشترکان آن حتی خارج از بانکوک افزایش یافته است. با این حال، خدمات کابلی نیز تحت نظارت شدید دولت قرار دارد. به همین دلیل، اکثر بینندگان تلویزیون را بیشتر برای سرگرمی تماشا می‌کنند تا برای اخبار.
ایستگاه‌های رادیویی در دهه‌های پایانی قرن بیستم به سرعت افزایش یافتند، اما مانند ایستگاه‌های تلویزیونی، بیشتر آنها تحت کنترل یا نظارت شدید دولت بوده و در صورت انتقاد زیاد، تعطیل شده‌اند. از دهه ۱۹۹۰، تعداد فزاینده‌ای از تایلندی‌ها، به ویژه جوانان و ساکنان شهرها، برای دریافت اخبار و سرگرمی به اینترنت روی آورده‌اند. اگرچه دولت تلاش کرده برخی وب‌سایت‌ها را مسدود کند، وب‌سایت‌های منتقد دولت راه‌هایی برای دور زدن این سانسورها یافته‌اند.