اقوام تاییزبان در گذشته در طول درههای رودخانهها سکونت داشتند و در آنجا جوامع کوچک تشکیل داده و به کشاورزی برنج معیشتی، ماهیگیری و جمعآوری محصولات جنگلی مشغول بودند. در اوایل تاریخ خود، تاییها حیوانات را اهلی کردند؛ از گاومیش برای شخم زدن زمین و مراسم مذهبی استفاده میکردند و خوک و طیور را برای مصرف غذایی پرورش میدادند. زنان در این جامعه از جایگاه اجتماعی نسبتاً بالایی برخوردار بودند و میتوانستند مالکیت ارث ببرند. تاییها پیرو آیینهای محلی بودند که شامل خشنودی همزمان از ارواح خبیث و نیکوکار از طریق قربانیها و مراسم ویژه میشد.
واحد پایه سازمان سیاسی تاییها «موآنگ» بود، یعنی گروهی از روستاها که توسط یک «چائو» یا رئیس ارثی اداره میشد. در طول هزاره اول میلادی، قدرت سیاسی سیستم موآنگ به تاییها امکان داد تا از سرزمین اصلی خود خارج شده و تا قرن هشتم میلادی در بخشهای وسیعی از جنوب شرقی چین و شمال جنوب شرق آسیا گسترش یابند. تا قرن یازدهم، آنها شروع به نفوذ به مناطق امروزی تایلند کردند و تا اواسط قرن بعد، شاهزادهنشینهای کوچکی در آنجا تشکیل دادند.