سیاستهای چولالونگکورن توسط پسرانش واجیراوود (راما ششم؛ ۱۹۱۰–۱۹۲۵) و پرجدیپوک (راما هفتم؛ ۱۹۲۵–۱۹۳۵) ادامه یافت. در سال ۱۹۱۷، واجیراوود که اولین پادشاه تایلند بود که در خارج تحصیل کرده بود، اولین دانشگاه تایلند را افتتاح کرد و آن را به نام پدرش نامگذاری نمود. در سال ۱۹۲۱، آموزش ابتدایی عمومی را در سراسر کشور اجباری کرد. برای جذب و همسانسازی تعداد روزافزون چینیهای وارد شده به کشور، قانونی تصویب کرد که تمام دانشآموزان باید زبان استاندارد تایلندی (سیامی) را خواندن، نوشتن و صحبت کردن یاد بگیرند و درباره وظایف خود به عنوان شهروندان خوب سیامی آموزش ببینند. اما واجیراوود بیشتر به خاطر ترویج ملیگرایی تایلندی شناخته میشود. او در آثار فراوان خود بر وفاداری مردم به ملت، دین و پادشاه تأکید کرد. او نه تنها ارتش و نیروی دریایی را تقویت کرد بلکه سازمان شبهنظامی ببر وحشی را نیز ایجاد کرد که مستقل از ارتش منظم بود. در سال ۱۹۱۷، سیام را در کنار متفقین وارد جنگ جهانی اول کرد و پس از جنگ موفق شد قدرتهای غربی را متقاعد کند تا حقوق فراملیتی خود در سیام را لغو کنند. واجیراوود همچنین قانونی در سال ۱۹۱۳ تصویب کرد که تمام سیامیها باید نام خانوادگی اختیار کنند و مردم را تشویق کرد سبک پوشش اروپایی که مدرنتر تلقی میشد را بپذیرند و از عادتهایی مانند جویدن بتل دست بکشند.
واجیراوود به تجملگرایی مشهور بود و جانشینش، پرجدیپوک، مشکلات مالی جدی از برادرش به ارث برد. پادشاه جدید در آغاز حکومتش و دوباره در دوران رکود بزرگ دهه ۱۹۳۰، اخراجهای گستردهای در بیشتر ادارات دولتی انجام داد. این کاهشها باعث سختیهای اقتصادی شدید برای بسیاری از کارکنان دولتی و خانوادههایشان شد و نارضایتی عمومی از سلطنت را در دوران حکومتش افزایش داد. طبقه متوسط رو به رشد نیز از سلطه اعضای خاندان سلطنتی بر دولت و نبود مشارکت گستردهتر در تصمیمگیری سیاسی ناراضیتر میشد. مطبوعات مردمی نوظهور توانستند صدای این نارضایتیها را به گوش مردم برسانند.