در دسامبر ۱۹۳۸ فیبونسونکرام به عنوان دیکتاتور نظامی قدرت را به دست گرفت و سال بعد نام کشور را از سیام به تایلند تغییر داد. او سیاستی ملیگرایانه، نژادپرستانه و ضدچینی در داخل کشور و حامی ژاپن و طلبکارانه در خارج را دنبال کرد و به ارتقای جایگاه ارتش، به ویژه ارتش زمینی که خود فیلدمارشال آن بود، پرداخت و آن را به عنوان مدافع کشور معرفی کرد. لوانگ ویچیت واتاکان، ایدئولوگ تأثیرگذار فیبونسونکرام، با الهام از نمونه ژاپنی «کد جنگجو» یا «ویراتام» را به عنوان پایه ملیگرایی تایلند مطرح کرد. در نوامبر ۱۹۴۰ و با استفاده از شکست فرانسه توسط آلمان در ژوئن همان سال، فیبونسونکرام دستور حمله به سرزمینهای فرانسه در غرب لائوس و شمال غرب کامبوج را صادر کرد که پیشتر تحت کنترل تایلند بودند. ژاپن از ادعاهای تایلند درباره این مناطق حمایت کرد.
با این حال رهبران تایلند از بریتانیا و فرانسه کمک خواستند تا در برابر ژاپن که روز به روز تهاجمیتر میشد، مقاومت کنند، اما بریتانیا به دلیل درگیریهای عمیق در اروپا قادر به ارائه کمک مؤثر نبود. در ۸ دسامبر ۱۹۴۱ و پس از حمله ژاپن به پرل هاربر در هاوایی، نیروهای ژاپنی وارد تایلند شدند و اجازه عبور از کشور را برای انجام حمله ناگهانی از عقب به سنگاپور تحت کنترل بریتانیا درخواست کردند. پس از مبارزهای کوتاه، فیبونسونکرام دستور داد همه نیروهای تایلندی تسلیم شوند و تایلند در ژانویه ۱۹۴۲ پیمان اتحاد کامل با ژاپن امضا کرد و علیه بریتانیا و آمریکا اعلام جنگ نمود.
تایلند در پی اتحاد با ژاپن در جنگ، مناطق کوچکی را در برمه (میانمار) و مالایا و همچنین در لائوس و کامبوج به دست آورد، اما اقتصاد کشور به شدت آسیب دید و اعتماد عمومی به فیبونسونکرام کاهش یافت. از سال ۱۹۴۲، گروههای مقاومت خارج از کشور مستقر در آمریکا و بریتانیا با گروههای مشابه در داخل تایلند که به رهبری پردی فانومیونگ، نایبالسلطنه در غیاب شاهزاده جوان آ نندا، فعالیت میکردند، تماس برقرار کردند. این گروهها که به «تایلند آزاد» معروف بودند، عملیاتهایی علیه ژاپنیها انجام داده و توانستند به درون دولت نفوذ کنند. در جولای ۱۹۴۴ فیبونسونکرام مجبور به استعفا شد و در اوت ۱۹۴۵ ژاپن تسلیم گردید.