چیانگ مای بزرگترین شهر شمال تایلند و سومین شهر بزرگ کشور پس از کلانشهر بانکوک و ناخون راتچاسیما است. این شهر در کنار رودخانه پینگ، یکی از شاخههای مهم رودخانه چائو فرایا، در مرکز یک دشت حاصلخیز کوهستانی و در ارتفاع ۳۳۵ متر از سطح دریا واقع شده است. چیانگ مای مرکز مذهبی، اقتصادی، فرهنگی، آموزشی و حملونقل شمال تایلند و بخشی از میانمار (برمه) هم محسوب میشود. این شهر که زمانی پایتخت یک پادشاهی مستقل بود، روابط فرهنگی قوی با لائوس نیز دارد.
این شهر در سال ۱۲۹۲ به عنوان اقامتگاه سلطنتی و در سال ۱۲۹۶ به عنوان شهر بنیانگذاری شد و تا سال ۱۵۵۸ به عنوان پایتخت پادشاهی لاننا تایلند خدمت میکرد تا اینکه توسط میانمار فتح شد. در سال ۱۷۷۴ پادشاه سیام، تکسین، میانمار را بیرون راند؛ اما چیانگ مای تا اواخر قرن نوزدهم استقلال نسبی از بانکوک داشت.
برخلاف شهرهای آسیایی که معمولاً پرجمعیت و شلوغ هستند، چیانگ مای ظاهری شبیه یک روستای بزرگ دارد — منظم، تمیز، سنتی و گسترده. بخش قدیمی شهر، به ویژه منطقه محصور شده با دیوار که متعلق به قرن هجدهم است، در ساحل غربی رودخانه قرار دارد و شامل بقایای معابد قرنهای ۱۳ و ۱۴ است. بخش مدرن در ساحل شرقی رودخانه فضای بازتر و گستردهتری دارد. دو پل رودخانه پهن پینگ را به هم متصل میکنند. چیانگ مای یک مرکز گردشگری و تفریحی پررونق است و کاخ فو پینگ، اقامتگاه تابستانی خانواده سلطنتی تایلند، در نزدیکی آن قرار دارد.
این شهر به عنوان مرکز صنایع دستی تایلندی شناخته شده است. روستاهای کوچک اطراف آن در زمینههای صنایع دستی مانند نقرهکاری، حکاکی چوب، سفالگری، ساخت چتر و لاککاری تخصص دارند. ابریشم سنتی تایلندی نیز در سان کامپائنگ در شرق شهر بافته میشود.
مراکز آموزشی مهم شامل مؤسسه فنی شمال (تأسیس ۱۹۵۷)، مؤسسه فناوری کشاورزی مائه جو (۱۹۳۴) و دانشگاه چیانگ مای (۱۹۶۴) هستند. وابسته به دانشگاه، مراکزی مانند مرکز تحقیقات قبایل، مرکز تحقیقات علوم اجتماعی لاننا تایلند، مرکز منابع معدنی منطقهای، مرکز اقتصاد صنعتی شمال تایلند، مرکز تحقیقات کمخونی و سوءتغذیه و پروژه کشت چندگانه قرار دارند.
چیانگ مای پایان خط راهآهن ۷۵۲ کیلومتری از بانکوک است و همچنین از طریق جاده و هوا به جنوب تایلند متصل میشود. این شهر دارای فرودگاه بینالمللی نیز میباشد.
مجموعه معبد وات پرا تت دوی سوتپه یکی از مشهورترین مکانهای زیارتی تایلند است. این معبد در ارتفاع ۱۰۷۳ متری روی دامنه کوه سوتپه، یکی از بلندترین قلههای تایلند (۱۶۸۵ متر)، درست خارج از شهر واقع شده است. پارک ملی دوی پویی با مساحتی حدود ۱۶۰۰۰ هکتار اطراف این کوه را پوشش میدهد. معبد توسط پادشاه کوئه-نا در قرن ۱۴ ساخته شده و گفته میشود که پاگودای آن حاوی بقایای بودا است.
بسیاری معابد دیگر نیز در خود شهر وجود دارند. وات پرا سینگ (۱۳۴۵) محل نگهداری مجسمه پرا سینگ، مقدسترین بودای شمال تایلند است. وات چدی لوآنگ (۱۴۱۱) در قرنهای ۱۵ و ۱۶ محل نگهداری بودای زمردی مشهور بانکوک بود.
جمعیت (۲۰۰۰): ۱۷۴,۴۳۸ نفر