زبانهای سینو-تیبتیک گروهی از زبانها هستند که شامل زبانهای چینی و زبانهای تیبتو-برمانی میشوند. از نظر تعداد گویشوران، این گروه دومین خانواده بزرگ زبانی جهان پس از خانواده هندواروپایی است و بیش از ۳۰۰ زبان و لهجه مهم را در بر میگیرد. به معنای گستردهتر، خانواده سینو-تیبتیک شامل خانوادههای زبان تای (داییک) و کارن نیز میشود. برخی از زبانشناسان خانوادههای زبان همونگ-میئن (میائو-یائو) و حتی زبان کت مرکز سیبریا را نیز جزو این گروه میدانند، اما پیوستگی این زبانها به خانواده سینو-تیبتیک هنوز بهطور قطعی اثبات نشده است. برخی زبانشناسان دیگر خانواده مون-خمر از شاخه آسترواسیاتیک یا خانواده آسترونزیایی (مالایو-پلینزیایی) یا هر دو را با خانواده سینو-تیبتیک مرتبط میدانند؛ اصطلاح پیشنهادی برای این گروه فراگیر «سینو-آستریک» است که بر پایه حدسهای زودهنگام مطرح شده است. برخی زبانشناسان نیز ارتباطی بین زبانهای سینو-تیبتیک و زبانهای آتاباسکان و دیگر زبانهای آمریکای شمالی میبینند، اما شواهد کافی در این زمینه در دست نیست.
زبانهای سینو-تیبتیک پیشتر به نام زبانهای هندوچینی شناخته میشدند که اکنون فقط به زبانهای ویتنام، لائوس و کامبوج اطلاق میشود. همچنین تا پیش از پذیرش جهانی اصطلاح سینو-تیبتیک، این زبانها به نام زبانهای تیبتو-چینی نیز شناخته میشدند. اصطلاح «سینیتیک» نیز به معنای مشابهی به کار رفته، اما عمدتاً برای زیرخانواده چینی به کار میرود. (در بحث زبانها، پسوند -ic مانند سینیتیک به گروه بزرگی از زبانها اشاره دارد و پسوند -ish گروه کوچکتری را نشان میدهد.)