راماتیبودی اول (متولد ۱۰ مارس ۱۳۱۵ – درگذشته ۱۳۶۹، آیوتایا [تایلند کنونی]) بنیانگذار و نخستین پادشاه (۱۳۵۱–۱۳۶۹) پادشاهی تای آیوتایا بود.
اطلاعات کمی درباره دوران اولیه زندگی راماتیبودی در دست است، اما تصور میشود که او به خانواده حاکم منطقه لوپ بوری مرتبط بوده و با دختر حاکم او تونگ (سوپهانبوری کنونی) در سیام مرکزی ازدواج کرده باشد. او حدود سال ۱۳۴۷ به سلطنت او تونگ رسید و پایتخت خود را ۵۰ مایل به سمت شرق، بر روی جزیرهای در رودخانه چائو فرایا منتقل کرد و شهر دواراواتی سری آیودهیا، معروف به آیوتایا، را بنیان نهاد که بیش از ۴۰۰ سال پایتخت سیام باقی ماند. در ۴ مارس ۱۳۵۱، راماتیبودی به پادشاهی قلمروی گستردهای در دره چائو فرایا که بر آیوتایا، لوپ بوری و سوپهانبوری استوار بود، رسید و به سرعت سیام را به قدرتی منطقهای تبدیل کرد. او روابط دوستانهای با پادشاهی تای سوکوتای در شمال حفظ کرد و تمرکز خود را بر حفظ استقلال منطقه از پادشاهی کامبوجی انگکور گذاشت و چندین جنگ علیه آن انجام داد. از آغاز حکومت خود، راماتیبودی به بازرگانان ایرانی و چینی اهمیت داد و قدرت و رونق بعدی آیوتایا تا حدی بر پایه توسعه آن به عنوان یک بندر بینالمللی بنا شد.
یکی از دستاوردهای ماندگار راماتیبودی، پایهگذاری نظام حقوقی سیام بود که تا زمان سلطنت چولالونگکورن در قرن نوزدهم به طور قابل توجهی تغییر نکرد. او بین سالهای ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۹ متنی حقوقی تدوین کرد که کدگذاری قوانین سنتی ایالت تای نانچائو بود؛ این ایالت از قرن هفتم تا سیزدهم میلادی در جنوب غربی چین حکومت میکرد و پیش از مهاجرت مردم تای به سرزمین کنونیشان، برقرار بود.