لوپبوری، شهری در بخش جنوبمرکزی تایلند و در شمال بانکوک است. این شهر که در کنار رود لوپبوری و در مسیر اصلی بزرگراه و راهآهن شمال–جنوب کشور قرار دارد، بهعنوان مرکز جمعآوری برنج شناخته میشود. لوپبوری که در قرنهای ۵ تا ۷ میلادی با نام «لاوو» تأسیس شد، در قرن دهم یا یازدهم به امپراتوری خمر آنگکور پیوست و به یک مرکز استانی مهم تبدیل گردید. بعدها این شهر به یکی از مراکز فعال پادشاهی آیوتایا (تأسیس ۱۳۵۱ میلادی) بدل شد و در دوران سلطنت پادشاه نارای (۱۶۵۷–۱۶۸۸) بهعنوان پایتخت تابستانی مورد استفاده قرار گرفت. پس از آن، لوپبوری دچار افول شد و بسیاری از ساختمانهایش ویران گردید.
لوپبوری یکی از مهمترین مکانهای تاریخی تایلند بهشمار میرود و هنوز هم ساختمانهای زیادی از دورانهای اولیه را حفظ کرده است. «پرنگ سام یود» (پرستشگاه سهبرجی) که نماد منطقه لوپبوری است، توسط خمرها ساخته شد. کاخ «فرا نارای راچانیوس» اکنون به موزه تبدیل شده است. «خانه پذیرایی سلطنتی» توسط پادشاه نارای برای استقبال از «شوالیه دو شومون» – نخستین سفیر فرانسه در تایلند (۱۶۸۵) – ساخته شد. از دیگر مکانهای دیدنی این شهر میتوان به مجموعه معبد «وات فرا سی راتانا ماها تات» (۱۱۵۷)، بقایای معبد «ناخون کوسا» و ویرانههای کلیسای ژزوئیت «سن پائولو» متعلق به قرن هفدهم اشاره کرد.
منطقه پیرامون لوپبوری توسط رود لوپبوری که شاخهای شرقی از رود «چائو فرایا» است، آبیاری میشود. برنج، محصول اصلی این منطقه است. جمعیت شهر در سال ۲۰۰۰ میلادی ۵۴٬۳۷۳ نفر بوده است.