در سدههای هشتم تا سیزدهم میلادی، جنوب تایلند تحت تأثیر پادشاهی سریویجایا قرار گرفت؛ حکومتی قدرتمند که جزیرهٔ سوماترا و شبهجزیرهٔ مالایا را در بر میگرفت. این تأثیر سبب شد شباهتهای زیادی میان هنر سریویجایا در جنوب تایلند و هنر جاوهٔ مرکزی در اندونزی پدید آید، بهویژه در آثار مجسمههای برنزی و لوحهای نیایشی (Votive Tablets).
یکی از مهمترین محوطههای باستانی این دوره در جنوب تایلند، چایا (Chaiya) است. بناهایی چون وات فرا بورومماتات چایا (Wat Phra Borommathat Chaiya) بیشترین شباهت را به هنر جاوهٔ مرکزی دارند. همچنین ویرانههای وات کاو (Wat Kaew) در همین منطقه از نمونههای شاخص معماری و هنر سریویجایا محسوب میشوند.
بیشتر مجسمهها و آثار کشفشده از این دوره، جنبهٔ مذهبی دارند. از جمله:
-
پیکرههای آوالوکیتشوره (Avalokitesvara)، نماد شفقت در بودیسم مهایانه.
-
پیکرههای بودا تحت حمایت مار ناگا که نشانهٔ حفاظت معنوی است.
-
لوحهای سفالی کوچک با نمادهای بودایی (Votive Tablets) که احتمالاً در آیینهای مذهبی بهکار میرفتند.
هنر سریویجایا در جنوب تایلند – از سوراتتانی تا سونگخلا – تحت تأثیر مستقیم هنر هند بود، بهویژه سبکهای گوپتا، پس از گوپتا و پالا-سِنا. این ارتباط فرهنگی و هنری نشاندهندهٔ نفوذ گستردهٔ بودیسم مهایانه در این سرزمین است.
نکتهٔ تکمیلی #
پادشاهی سریویجایا تنها یک قدرت سیاسی نبود؛ بلکه یک مرکز دریایی و تجاری بزرگ در جنوب شرق آسیا به شمار میرفت. این حکومت با کنترل مسیرهای بازرگانی دریایی، سبب شد اندیشهها، هنر و دین از هند و جاوه به تایلند و بالعکس منتقل شوند. در نتیجه، هنر سریویجایا را میتوان پلی میان فرهنگهای هند، اندونزی و تایلند دانست.