هنر او-تونگ که به نام هنر سوپانافوم-آیوتایا نیز شناخته میشود، در تایلند مرکزی میان سدههای دوازدهم تا پانزدهم میلادی پدید آمد. این سبک همزمان با هنرهای چیانگسائن و سوخوتای رشد یافت. نام آن برگرفته از پادشاهی او-تونگ است که در ناحیهٔ او-تونگ متمرکز بود، هرچند وجود این پادشاهی بهطور کامل روشن نیست.
ویژگی اصلی هنر او-تونگ در تصویرپردازی بودا است که تحت تأثیر هنرهای دواراواتی، لپبوری و سوخوتای شکل گرفت؛ در این میان، نفوذ دواراواتی چشمگیرتر از دیگران است.
معماری او-تونگ #
-
معماری این دوره به بودیسم تراواده وابسته بود.
-
بناهایی چون اُبوسوت (Ubosot)، ویهارا (Vihāra) و چدیها (Chedi) با سقفهای کوتاه و عمدتاً از چوب ساخته میشدند.
-
چدیهای او-تونگ از ویژگیهای خاصی برخوردار بودند: پایهٔ هشتضلعی، ساختار هشتوجهی، سقف تزئینشده با گل لوتوس بلوری و گنبد زنگولهای شکل. این نوع چدی در معابدی چون سانخابوری (استان چاینات) و برخی معابد استان سوپنبوری دیده میشود.
-
گونهٔ دیگری از چدیهای او-تونگ در وات فرا بورومماتات (استان چاینات) دیده میشود که شباهتهایی با هنر سریویجایا دارد.
پیکرهسازی او-تونگ #
-
مجسمههای برنزی این دوره بسیار ظریف و استادانه ریختهگری شدهاند و میراثدار سنت دواراواتی هستند.
-
ترکیب هنر سوخوتای با او-تونگ موجب شد که پیکرههای بودا سبکتر شوند و با هالهٔ شعلهای همراه گردند؛ ویژگیای که بعدها به مشخصهٔ اصلی هنر اوایل آیوتایا تبدیل شد.
گذار تاریخی #
هنر او-تونگ سرانجام در روند تاریخی با هنر سوخوتای درآمیخت و پایههای هنر آیوتایا را شکل داد. با تأسیس پادشاهی آیوتایا، پادشاهی او-تونگ یا آیوتایا به پایان رسید، اما میراث هنری آن همچنان در معماری و مجسمهسازی تایلند باقی ماند.
نمونههای شاخص #
-
وات فرا بورومماتات ووراویهان در استان چاینات
-
مجسمهٔ پرا پوتا ترایراتانانایوک در وات فنان چوئنگ (استان آیوتایا)