هنر سوخوتای میان سدههای سیزدهم تا پانزدهم میلادی پدید آمد و همزمان با تأسیس پادشاهی سوخوتای رشد یافت. این سبک هنری تحت تأثیر بودیسم تراواده بود که از طریق ناخون سی تاممارات از سریلانکا به تایلند انتقال یافت.
ویژگیهای شاخص هنر سوخوتای #
-
چدیهای سوخوتای: معروف به فوم خائو بین (Phum Khao Bin) با طراحی منحصر به فرد به شکل گل لوتوس.
-
تصاویر بودا: با تناسبات ظریف و متعادل، هالهٔ شعلهمانند (Flame Aura) بر بالای سر و چهرهای آرام.
-
حالتهای رایج: نشسته در وضعیت نیمهلوتوس با حالت دست لمس زمین (Bhumisparsha) یا بودای ایستاده/در حال راه رفتن با یک پا جلو و دست راست بلند شده به سمت سینه.
-
بودای در حال راه رفتن از شاخصترین ویژگیهای منحصربهفرد هنر سوخوتای است.
-
سرامیکهای سانگخالوک (Sangkhalok) #
-
پادشاهی سوخوتای به خاطر سفالینههای لعابدار خود شهرت داشت.
-
این سفالها با لعاب آبی-سبز یا خاکستری-سبز و نقوش مشکی یا تیره تزئین میشدند.
-
در دماهای بالا پخته میشدند و از دوام بسیار بالایی برخوردار بودند.
-
این آثار نه تنها در داخل تایلند، بلکه به چین، ژاپن و فیلیپین نیز صادر میشدند و بخشی از تجارت دریایی منطقه بودند.
میراث تاریخی #
هرچند پادشاهی سوخوتای عمر کوتاهی داشت، اما میراث هنری آن همچنان تأثیرگذار باقی مانده است. پس از سقوط این پادشاهی، هنر و صنایع دستی آن در پادشاهی آیوتایا جذب و ادامه یافت.
نمونههای مهم هنر سوخوتای #
-
ویرانههای وات مهاتات، پارک تاریخی سوخوتای
-
تندیس عظیم فرا آچانا در وات سیچوم (Sukhothai)
-
آثار سفالی سانگخالوک با نقوش اسطورهای مانند ماکارا (موجود افسانهای دریایی)
-
نقشبرجستهٔ جاتاکای گوجانیا در وات سیچوم
-
فرا پوتا چینارات در وات فرا سی راتانا مهاتات (استان فیستسانولوک)، یکی از زیباترین تصاویر بودا در تایلند