هنر راتاناكوسین (Rattanakosin Art)

هنر راتاناكوسین از سال ۱۷۸۰ میلادی شکل گرفت؛ یعنی زمانی که پادشاهی راتاناكوسین توسط رامای اول بنیان‌گذاری شد. هدف او احیای سنت‌های هنری بود که در جریان نابودی پادشاهی آیوتایا به دست برمه‌ای‌ها از بین رفته بود. به همین منظور، او دوباره گروه چانگ سیپ مو (Chang Sip Mu) را تأسیس کرد؛ گروهی از ده صنعتگر متخصص که وظیفهٔ تولید هنرهای زیبا در بانکوک را برعهده داشتند. این گروه بعدها در ادارهٔ هنرهای زیبا (Fine Arts Department) ادغام شد.

ویژگی‌های هنر راتاناكوسین اولیه #

• تأثیرپذیری از هنر آیوتایا متأخر.

• استفاده از رنگ‌های درخشان، ورق طلا و پس‌زمینه‌های یکدست در نقاشی‌ها.

• احیای هنرهایی که از بین رفته بودند، همچون لاکی‌کاری و مُرواریدنشان (mother-of-pearl inlay).

دوران تحول در هنر راتاناكوسین #

• دورهٔ رامای سوم: ترکیب عناصر فرهنگی چینی و اروپایی در هنر و معماری. نمونه‌ها:

  • کاخ بزرگ (Grand Palace)

  • وات فو (Wat Pho) با بام‌ها و تزئینات چینی.

• دورهٔ رامای چهارم (راما چهارم): علاقه‌مند به علم و فرهنگ غرب.

  • ورود معماری گوتیک و نئوکلاسیک.

  • یادگیری پرسپکتیو خطی از نقاشی غربی.

  • همکاری با نقاش برجسته خروآ این خونگ (Khrua In Khong) که پرسپکتیو را وارد نقاشی‌های تایلندی کرد و صحنه‌های واقع‌گرایانه از طبیعت و جامعه خلق نمود.

• دورهٔ رامای پنجم (راما پنجم): ادامهٔ مدرن‌سازی و غربی‌سازی هنر.

  • سفر به اروپا و آوردن ایده‌ها و مصالح نو.

  • ساخت بناهایی با ترکیب سبک‌های تایلندی و اروپایی مانند:

    • تالار تخت آنانتا ساماخوم (Ananta Samakhom Throne Hall)

    • عمارت ویمانمک (Vimanmek Mansion)

    • تالار تخت چاکری مها پراسات (Chakri Maha Prasat Throne Hall)

  • حمایت از تولید بنجارونگ (Benjarong)، نوعی چینی با نقوش رنگارنگ که پیش‌تر از چین وارد می‌شد اما در این دوره با الگوهای تایلندی به‌صورت محلی تولید گردید.

نمونه‌های شاخص هنر راتاناكوسین #

• وات فرا کائو (Wat Phra Kaew)

• وات آرون (Wat Arun)

• وات فو (Wat Pho)

• تالار تخت چاکری مها پراسات

• تالار تخت آنانتا ساماخوم

• یادمان تاج‌های فرخنده (Memorial Crowns of the Auspice)

اهمیت هنر راتاناكوسین #

هنر راتاناكوسین نه تنها به احیای سنت‌های آیوتایا پرداخت، بلکه پلی میان هنر سنتی تایلند و مدرنیتهٔ غربی بود. این سبک، بازتابی از تغییرات سیاسی، فرهنگی و مذهبی تایلند در دوران مدرن اولیه است و هنوز هم در معماری و هنر بانکوک و سایر شهرهای بزرگ تایلند قابل مشاهده است.