آموزش اجباری در دهه ۱۹۲۰ به منظور تضمین این که تمامی شهروندان—چه زن و چه مرد—با زبان ملی آشنا شوند و با میراث ملی همذاتپنداری کنند، به اجرا درآمد. پیش از آن زمان، آموزش عمدتاً شامل آموزش پسران توسط راهبان در معابد بودایی میشد. تا اواخر دهه ۱۹۳۰، تقریباً تمامی کودکان در سن مدرسه در مدارس دولتی ثبتنام میکردند، هرچند تعداد کمی از آنها بیش از چهار سال آموزش ابتدایی را پشت سر میگذاشتند. کسانی که به مدارس غیرمذهبی متوسطه و عالی، مدارس راهبان یا آکادمیهای نظامی و پلیس میرفتند، معمولاً پس از اتمام تحصیلات به خدمات دولتی میپیوستند.
ارتباط آموزش دولتی با اهداف توسعه اقتصادی در دهه ۱۹۶۰ منجر به تحولی اساسی در نظام آموزشی تایلند در دهههای پایانی قرن بیستم شد. تا اوایل قرن ۲۱، آموزش اجباری به ۹ سال یا تا سن ۱۶ سالگی افزایش یافت و سه سال دبیرستان نیز توسط دولت ارائه میشد. از سال ۲۰۰۴، دو سال پیشدبستانی نیز بهصورت رایگان در اختیار کودکان قرار گرفته است. شاید برجستهترین تغییرات در آموزش عالی اتفاق افتاده است؛ دانشگاهها از تنها یک دانشگاه تأسیس شده در بانکوک در سال ۱۹۱۷ (دانشگاه چولالونگکورن) به دهها مؤسسه دولتی و خصوصی در سراسر کشور افزایش یافتهاند. همچنین کالجهای معلمی، دانشگاههای آزاد، آکادمیهای نظامی و پلیس و دانشگاههایی برای راهبان وجود دارند که مدارک کارشناسی ارائه میدهند. برخی از دانشجویان پس از دوره متوسطه که وارد دانشگاه نمیشوند، در مدارس فنی و بازرگانی به ادامه تحصیل میپردازند. نسبت به کشورهای منطقه، تایلند دارای یکی از بالاترین نرخهای سوادآموزی است که تقریباً در هر دو جنس مرد و زن به طور گسترده وجود دارد.