با حرکت اقوام تایی به سرزمین اصلی جنوب شرقی آسیا، آنها با مردمی که به زبانهای مون-خمر سخن میگفتند و مدتها در این منطقه سکونت داشتند، آشنا شدند. بازرگانان هندی که در قرون اولیه هزاره اول میلادی به چین سفر میکردند، باورها و آیینهای هندو و بودایی را به برخی از این اقوام، از جمله مونها که در منطقهای که امروز میانمار نامیده میشود زندگی میکردند، منتقل کردند. مونها نخستین مردمی بودند که در سرزمین اصلی جنوب شرقی آسیا بودایی شدند. بین قرنهای ششم تا نهم میلادی، مونها چندین پادشاهی کوچک بودایی در مناطقی که امروزه جنوب میانمار و مرکز تایلند نامیده میشود، تأسیس کردند. از شهرهای ناخون پاتوم و لوپ بوری در مرکز تایلند کنونی، قدرت خود را به سمت شرق در فلات خورات، شمال تا چیانگ مای و شمالشرق تا مناطق امروزین لائوس گسترش دادند. این پادشاهیهای مون به طور جمعی دوران دواروتی نامیده میشوند.
دوران دواروتی به خاطر آثار هنریاش به ویژه مجسمههای بودایی و تصاویر نذر شده ساخته شده از سفال یا گچ شناخته شده است.
زمانی که تاییها به جنوب سرزمین اصلی جنوب شرقی آسیا حرکت کردند، با خمرهای کامبوج نیز مواجه شدند. بین قرن نهم تا سیزدهم، حاکمان خمر از پایتخت خود در انگکور قلمروهای خود را گسترش دادند و امپراتوری بزرگی تشکیل دادند که در اوج قدرت خود در زمان جایاوارمان هفتم (حکومت 1181 تا حدود 1220) تقریباً نیمی از تایلند امروزی را در بر میگرفت. در حالی که پادشاهیهای مون عمدتاً بودایی بودند، تمدن خمر که عالیترین تجلی خود را در مجموعه معابد بزرگ انگکور یافت، تحت تأثیر شدید ایدهها و آیینهای هندو قرار داشت.
تاییها بسیاری از عناصر فرهنگ هندیزه شده خمر، از جمله مراسم سلطنتی، آداب دربار و به ویژه حماسه هندی رامایانا را قرض گرفتند که نه تنها بر ادبیات بلکه بر رقص کلاسیک نیز تأثیر گذاشت. حتی در فرهنگ مدرن تایلند نیز میراث فرهنگ هندیزه شده انگکور هنوز مشهود است.
تا آغاز قرن سیزدهم، تاییها شروع به فشار بر پادشاهیهای مون و خمر کردند. تاییها در سراسر حوضه چائو فرایا ساکن شدند و حکومتی تایی تا قلمرو ناحیه ناخون سی تامارات در شبه جزیره مالایا برقرار شد. از طریق ناحیه ناخون سی تامارات، شکل جدیدی از بوداییگری، یعنی ترواده، از سریلانکا وارد سرزمین اصلی جنوب شرقی آسیا شد. بوداییگری ترواده توسط راهبان نه تنها به مناطق تحت حکومت مون و خمر بلکه به قلمروهای تازه شکل گرفته تایی نیز منتقل شد. سوخوتای و لان نا (لاننا)، نخستین پادشاهیهای بزرگ تایی در تاریخ تایلند، بودایی ترواده بودند.