بانکوک مرکز سیستمهای حمل و نقل آبی، زمینی و هوایی تایلند است. رودخانههای دلتای چائو فرایا از دوران قدیم برای حمل و نقل استفاده میشدند و کانالهای مدرن آبیاری به شبکه حمل و نقل آبی افزوده شدهاند. سیستم راهآهن که از اوایل قرن بیستم ساخته شده و در دهه ۱۹۵۰ عملاً تکمیل شد، هنوز اهمیت دارد اما توسط سیستم جادهها و راههای تمامفصل که از دهه ۱۹۵۰ با حمایت ایالات متحده ساخته شده، تحتالشعاع قرار گرفته است. تا پایان قرن بیستم، جادهها حتی به مناطق دورافتاده کوهستانی شمال نیز گسترش یافتهاند.
سیام پیشامدرن مدتها در تجارت بینالمللی نقش داشت و انتخاب بانکوک به عنوان پایتخت در اواخر قرن هجدهم تا حدی به خاطر اهمیت آن به عنوان یک بندر بود. بندر بانکوک در منطقه خلنگ توئی بزرگترین و پررفتوآمدترین بندر کشور است که تقریباً تمام واردات و صادرات را اداره میکند. امکانات بندری جدید در ساحل شرقی اهمیت فزایندهای یافتهاند، به ویژه برای جابجایی کالاها به و از منطقه شمال شرق کشور.
فرودگاه بینالمللی دون موآنگ در شمال بانکوک تا اواخر سال ۲۰۰۶ مرکز شبکه هوایی تایلند بود، اما بخش زیادی از پروازهای تجاری آن به سووارنابومی، فرودگاه بزرگ جدید بینالمللی حدود ۳۰ کیلومتر شرق شهر، منتقل شد. با این حال، ترکخوردگی باندهای پرواز و ازدحام در این فرودگاه جدید باعث شد دون موآنگ به طور موقت برای پروازهای داخلی و بینالمللی بازگشایی شود. چند فرودگاه کوچکتر استانی، که عمدتاً در مراکز گردشگری محبوبی مانند چیانگ مای، پوکت و کو سامویی واقع شدهاند، نیز پروازهای بینالمللی را انجام میدهند. فرودگاهها و فرودگاههای کوچکتری که پروازهای داخلی را انجام میدهند در سراسر کشور پراکندهاند.
ارتباطات در تایلند به سرعت توسعه یافته است، اگرچه در سطح منطقهای این کشور نسبت به سنگاپور و مالزی عقبتر است. سیاستهای دولتی برای خصوصیسازی و باز کردن بخش ارتباطات به رقابت داخلی و بینالمللی، رشد این بخش را در دهه ۱۹۹۰ تسریع کرده است. خدمات تلفن بیسیم به سرعت گسترش یافته است، به دلیل ناکافی بودن زیرساخت تلفنهای ثابت و انعطافپذیری بیشتر تلفنهای بیسیم. تا اوایل قرن بیست و یکم تقریباً هر خانوادهای، حتی در مناطق روستایی، مالک تلفن بیسیم بود. استفاده از اینترنت نیز از دهه ۱۹۹۰ به سرعت افزایش یافته است، هرچند به دلیل هزینه بالای اجاره خطوط تا حدی محدود شده است.