برای بیشتر مردم تایلند، تجربهٔ حکومت عمدتاً از طریق مقاماتی است که از سوی دولت مرکزی منصوب میشوند و در ادارههای محلی فعالیت دارند. واحدهای اصلی این ساختار، استانها (چانگوات) و بخشها (آمفور) هستند. در دههٔ ۱۹۹۰، سه استان جدید از استانهای موجود جدا شدند و تعداد استانهای کشور به ۷۶ استان رسید.
از دههٔ ۱۹۸۰، تفویض اختیارات قابل توجهی به سطوح محلی انجام شده است. مهمترین نهادهای محلی، شوراها و ادارات شهری در شهرهای بزرگ مانند بانکوک، چیانگمای و پاتایا هستند. مجالس استانی که با رأی مردم انتخاب میشوند، اختیارات محدودی دارند، اما بهعنوان محل پرورش سیاستمداران محلی عمل میکنند که ممکن است بعدها به مجلس ملی راه یابند.
در سال ۱۹۹۷، بخشهای محلی (تامبون) که متشکل از چند روستا هستند، اختیارات بیشتری پیدا کردند و اجازه یافتند اعضای سازمانهای اداری تامبون را انتخاب کنند. با دریافت اختیارات جدید اداری و مالی، این نهادها به مهمترین واحدهای دموکراتیک محلی در تایلند تبدیل شدند.
کدخدایان روستاها (موبان) نیز با رأی مردم انتخاب میشوند، اما اختیاراتشان تحت کنترل مأموران منصوبشدهٔ دولتی در سطح بخش و سازمانهای اداری تامبون قرار دارد.