رامخامهَنگ (متولد حدود ۱۲۳۹ میلادی – درگذشته ۱۲۹۸ میلادی) سومین پادشاه پادشاهی سوکوتای در ناحیهٔ شمال-مرکزی تایلند امروزی بود که در قرن سیزدهم میلادی، پادشاهی کوچک و نوپای خود را به نخستین دولت بزرگ تای در آسیای جنوب شرقی تبدیل کرد.
پس از مرگ برادرش، پادشاه بان موآنگ، حدود سال ۱۲۷۹، رامخامهَنگ وارث پادشاهی کوچکی با وسعت تنها چند صد مایل مربع شد. او در دو دههٔ بعد، با دیپلماسی ماهرانه، اتحادهای هوشمندانه و لشکرکشیهای نظامی، نفوذ خود را تا وینتیان و لوانگ پرابانگ در لائوس امروزی، غرب تا سواحل اقیانوس هند در میانمار (برمه)، و جنوب تا ناکون سی تاممارات در شبهجزیرهٔ مالایا گسترش داد. احتمالاً او همهٔ این مناطق را مستقیماً اداره نمیکرد، بلکه با جلب پذیرش حاکمان محلی، برتری و سروری خود را به رسمیت میشناساند.
او منطقهای را متحد ساخت که دارای ایمان تازهای به بودایی تراوادا و دشمنی مشترک با پادشاهی کامبوجی انگکور بود که پیشتر بر این سرزمینها سلطه داشت. تنها بخش شرقی دشت پایین رودخانهٔ چائو فرایا از قلمرو سوکوتای خارج بود که در قرن چهاردهم میلادی به دست جانشینان رامخامهَنگ فتح شد و هستهٔ پادشاهی تازهٔ تای، یعنی آیوتایا (سیام)، را تشکیل داد.
بیشتر دانستهها دربارهٔ رامخامهَنگ از کتیبهٔ بزرگ سال ۱۲۹۲ میلادی بهدست آمده است؛ کهنترین کتیبهٔ موجود به زبان تایلندی، با خطی که خود پادشاه ابداع کرده بود. این کتیبه او را بهعنوان فرمانروایی پدرانه توصیف میکند که عدالت و بخشندگیاش شامل همهٔ مردم میشد. او حامی پرشور و سخاوتمند بوداییسم، مشوق بازرگانی، و دوست فرمانروایان همسایه بود.
در دوران رامخامهَنگ، سوکوتای به مهد تمدن سیامی بدل شد. هنرها هویت متمایز تایلندی پیدا کردند و مجسمهسازی برنزی به اوج رسید. همچنین سرامیکهایی با الهام از تکنیکهای چینی در سوکوتای و ساوانگخالوک تولید میشد که به یکی از کالاهای مهم تجارت بینالمللی تبدیل گردید.
پادشاهی رامخامهَنگ بر پایهٔ قدرت شخصی و جذبهٔ استثنایی او بنا شده بود، اما پس از مرگش، فرمانروایان دوردست بهسرعت استقلال یافتند. با این حال، میراث او چشماندازی از وحدت و هویت فرهنگی بر جای گذاشت که دولتهای جانشین، بهویژه آیوتایا، بر آن تکیه کردند.
بهجز افسانههای رنگارنگ محلی، رامخامهَنگ تقریباً به فراموشی سپرده شده بود تا اینکه در سال ۱۸۳۴ میلادی، پادشاه مونگکوت سیام (که آن زمان راهب بودایی بود) کتیبهٔ سال ۱۲۹۲ او را دوباره کشف کرد. از آن زمان، رامخامهَنگ بهعنوان یک قهرمان ملی در تایلند شناخته میشود.