زبانهای مون-خِمِر یکی از شاخههای خانوادهٔ زبانی آسترواسیا هستند. این زبانها خانوادهٔ بومی سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی را تشکیل میدهند. گسترهٔ جغرافیایی آنها از شمال در جنوب چین، تا جنوب در مالزی، از غرب تا ایالت آسام در هند و از شرق تا ویتنام امتداد دارد.
مهمترین زبانهای مون-خِمِر که بیش از ۱۰۰ هزار گویشور دارند عبارتاند از: ویتنامی، خِمِر، مُئونگ، مون، خاسی، خمو و وا.
این خانواده شامل حدود ۱۳۰ زبان است که بیشتر آنها یا نوشته نمیشوند یا بسیار بهندرت به صورت نوشتاری استفاده میشوند. برخی زبانها تنها چند صد گویشور دارند و در آستانهٔ انقراض قرار گرفتهاند؛ از جمله: فالوک، ایدوه، تای تِن، ملابری، آهئو، آرم، چونگ (سا-اُچ)، سونگِ ترات، سامرای، نیا هِئونی، چِه وونگ و شومپه.
زبانهای مون-خِمِر به ۱۲ شاخه تقسیم میشوند: خاسیایی، پالانگیک، خمویک، پاکانیک، ویتیک، کاتوییک، باهناریک، خِمِریک، پِئریک، مونیک، آسیلیان و نیکوباری.
در گذشته برخی پژوهشگران در پذیرش شاخهٔ ویتیک (که شامل ویتنامی میشود) بهعنوان بخشی از مون-خِمِر تردید داشتند، اما مطالعات اخیر این ارتباط را قطعی کرده است. همچنین پیشتر تصور میشد زبانهای نیکوباری شاخهای مستقل در خانوادهٔ آسترواسیا باشند، ولی دادههای جدید از این شاخهٔ کمتر شناختهشده، پیوستگی آن با خانوادهٔ مون-خِمِر را تأیید میکند. زبانهای چامیکِ ویتنام و کامبوج که گاهی در گذشته در این خانواده جای میگرفتند، اکنون بهعنوان شاخهای از زبانهای آسترونزیایی طبقهبندی شدهاند.