سوکوتای شهری تاریخی و پایتخت پیشین یک پادشاهی در شمال-مرکز تایلند است. این شهر یکی از نخستین و مهمترین مراکز تاریخی در تایلند بهشمار میرود. سوکوتای در ابتدا شهری استانی در امپراتوری خمر مستقر در انگکور بود، اما در قرن سیزدهم استقلال یافت و به عنوان پایتخت نخستین دولت متحد و مستقل تای در حوضهٔ رودخانهٔ چائو فرایا (دشت مرکزی امروزی تایلند) شناخته شد.
سومین فرمانروای این پادشاهی، رامخامهَنگ (حکومت حدود ۱۲۷۹ تا ۱۲۹۸ میلادی)، نفوذ سوکوتای را به شمال تا لائوس امروزی، غرب تا دریای آندامان، و جنوب تا شبهجزیره مالایا گسترش داد. گفته میشود جمعیت شهر باستانی حدود ۸۰٬۰۰۰ نفر بوده است. توسعهٔ معماری سوکوتای از زمان رامخامهَنگ آغاز و در اواخر قرن چهاردهم به اوج خود رسید، زمانی که بیشتر معابد بودایی (واتها) ساخته شدند.
پس از سال ۱۳۵۱ که آیوتایا بهعنوان پایتخت یک دودمان تای قدرتمند تأسیس شد، نفوذ امپراتوری سوکوتای کاهش یافت و در سال ۱۴۳۸ شهر به تصرف آیوتایا درآمد و بخشی از آن شد. سوکوتای احتمالاً در اواخر قرن پانزدهم یا اوایل قرن شانزدهم متروک شد.
در دهه ۱۹۷۰، دولت تایلند با همکاری سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) پروژه بازسازی سایت باستانی سوکوتای را آغاز کرد. این مجموعه شامل چندین معبد (وات)، یادبودهای مذهبی (چدیها یا استوپاها)، استخرهای تزئینی و مجسمههای بودا است. این پارک تاریخی سوکوتای که حدود ۷۰ کیلومتر مربع وسعت دارد و در فاصله حدود ۴۵۰ کیلومتری شمال بانکوک قرار گرفته، در اواخر دهه ۱۹۸۰ افتتاح شد. در سال ۱۹۹۱، سوکوتای به عنوان یکی از میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
شهر مدرن سوکوتای در کنار رودخانه یوم و در فاصله حدود ۱۳ کیلومتری از منطقه تاریخی واقع شده است. این منطقه کشاورزی کمجمعیت عمدتاً بر کشت برنج تمرکز دارد و همچنین صنایع نساجی، چوببری، فلزکاری، ماهیگیری و تولید لباس و مواد غذایی را در خود جای داده است. جمعیت شهر در سال ۲۰۰۰ میلادی حدود ۳۵٬۷۱۳ نفر بوده است.