لاهُو قومی است که در مناطق کوهستانی یوننان در چین، شرق میانمار (برمه)، شمال تایلند، شمال لائوس و ویتنام زندگی میکند و به گویشهای مرتبط زبانهای تیبتو-برمهای سخن میگویند. اگرچه سیستم نوشتاری بومی برای زبان لاهو وجود ندارد، سه نوع الفبای رومیشده برای لاهو توسعه یافته که دو نوع توسط مبلغین مسیحی و یکی توسط زبانشناسان چینی ساخته شده است. سواد آموزی در زبان لاهو عمدتاً برای اهداف مذهبی است و افراد تحصیلکرده به زبان رسمی کشور محل سکونت خود نیز آشنا هستند.
لاهُوها به طور تاریخی در روستاهای نسبتاً خودمختار زندگی میکردند، اما گاهی رهبر لاهویی توانسته است پیروانی از چندین روستا را برای مدتی کوتاه گرد آورد. از میانه قرن بیستم، لاهوها به طور فزایندهای در کشورهای خود ادغام شدهاند، اگرچه اغلب به عنوان اقلیت حاشیهای شناخته میشوند.
اکثر لاهوها به صورت سنتی به کشاورزی درختسوزی (کشاورزی بادآورده) مشغول بودند. همانند سایر اقوام سنتی، آنها نیز به تدریج تحت تأثیر فشارهای سیاسی و اقتصادی به کشاورزی پایدار روی آوردهاند. برخی از لاهوها در تولید تریاک فعالیت داشتهاند، اما هرگز به اندازه اقوام کوهستانی دیگری مثل هنگ و میِن در این زمینه نبودهاند. بسیاری از لاهوها آیینهای مذهبی خود را با باورهای انیمیسمی ترکیب کرده و از مذاهب مردم همسایه که به زبان تای صحبت میکنند، الهام گرفتهاند.
از اواخر قرن بیستم، تعداد زیادی از لاهوها به مسیحیت گرویدهاند. برآورد جمعیت لاهو در آغاز قرن بیست و یکم حدود ۴۵۰ هزار نفر در چین، ۱۲۵ هزار نفر در میانمار، ۳۰ هزار نفر در تایلند، ۹ هزار نفر در لائوس و ۷ هزار نفر در ویتنام بوده است.