معماری جنوبشرق آسیا شامل ساختمانهای میانمار (برمه)، تایلند، لائوس، کامبوج، ویتنام، مالزی، سنگاپور، اندونزی و فیلیپین است. بیشتر معابد بزرگ این منطقه تا قرن سیزدهم میلادی ساخته شدهاند.
معماری معابد سلطنتی هندی که بر فرهنگ جنوبشرق آسیا تسلط داشت، معمولاً بر پایهای تراسدار قرار داشت که برجکهای متعددی روی آن ساخته میشدند. مصالح ایدهآل ساخت این بناها سنگ بود، اما گاهی از آجر پوشیده شده با گچ استفاده میشد. نمای بیرونی این بناها با قالبگیریهای منظم و حکاکیهای برجسته تزیین میشد.
در حدود سال ۷۷۰ میلادی، دودمان جواَنشین شایلندرا سری آثاری سنگی بسیار برجسته را آغاز کرد که به معبد عظیم بودایی ماهیانا بوروبودور و معبد هندو لارا جونگرنگ (حدود سالهای ۹۰۰–۹۳۰ میلادی) منتهی شد.
حدود سال ۸۰۰ میلادی، پادشاه کامبوج جایاورمان دوم کوهی آجری برای مجموعهای از معابد ساخت. این طرح در ساخت شهر انگکور ادامه یافت، جایی که شبکهای از مخازن و کانالها پایهگذاری شد. پادشاهان بعدی معابد کوهشکل بیشتری ساختند که اوج آن انگکور وات بود.
یکی از باشکوهترین سایتهای جنوبشرق آسیا، شهر پاگان در میانمار است که بین سالهای ۱۰۵۶ تا ۱۲۸۷ میلادی معابد و استوپاهای آجری و گچی زیادی ساخته شدهاند. استوپاهای برمهای، مانند پاگودای شو داکون، معمولاً پایهای گسترده و به شکل ناقوس دارند که با گنبد و منارهای نوکتیز تکمیل میشوند.
بسیاری از صومعههای بودایی میانمار، تایلند، لائوس و ویتنام بارها گسترش یافته و بازسازی شدهاند.
معماری بالی که نوعی هندوگرایی تغییر یافته است، بسیار فانتزی و پرجنبوجوش است و با رنگهای طلایی و شیشههای رنگی تزئین میشود.