تایلند یک پادشاهی مشروطه است که در آن پادشاه بهعنوان رئیس کشور عمل میکند. از سال ۱۹۳۲ تاکنون، تقریباً همهٔ دولتها حاکمیت قانون اساسی را پذیرفتهاند، اما این کشور تاکنون ۱۷ قانون اساسی داشته است که تازهترین آن در سال ۲۰۰۷ تدوین شد. تمام این قوانین اساسی تشکیل مجلس ملی با نخستوزیر بهعنوان رئیس دولت را پیشبینی کردهاند.
بر اساس قانون اساسی، قدرت از طریق مجلس ملی دو مجلسی، شورای وزیران و دادگاهها و در چارچوب قوانین مصوب مجلس ملی اعمال میشود. قانون اساسی ۲۰۰۷ (که عمدتاً برگرفته از قانون ۱۹۹۷ است) انتخاب مستقیم اعضای مجلس نمایندگان، یعنی مجلس پایینتر، را برای دورههای چهارساله مقرر میکند؛ پنجششم اعضا از حوزههای تکنمایندهای و باقیمانده بر اساس نمایندگی نسبی احزاب سیاسی انتخاب میشوند. همچنین، نخستوزیر باید عضو مجلس نمایندگان باشد.
اعضای مجلس بالادست، یعنی مجلس سنا، نیز بهطور مستقیم برای دورههای ششساله انتخاب میشوند. طرح قوانین ابتدا در مجلس نمایندگان ارائه میشود، اما مجلس سنا میتواند آن را اصلاح یا رد کند.
در مه ۲۰۱۴، پس از یک کودتای نظامی، قانون اساسی ۲۰۰۷ (به جز بخشهای مربوط به سلطنت) به حالت تعلیق درآمد و یک شورای نظامی قدرت را به دست گرفت. این شورا در اواخر ژوئیه همان سال، یک مجلس موقت تکمجلسی با ۲۰۰ عضو منصوب کرد و رهبر شورا در اواخر اوت بهعنوان نخستوزیر موقت برگزیده شد.
اجرای قوانین توسط خدمات کشوری انجام میشود که اعضای آن در زبان تایلندی “کاراچاکان” به معنای «خادمان پادشاه» نامیده میشوند. بوروکراسی، بهویژه وزارت کشور، همواره از استقلال قابل توجهی در ادارهٔ امور کشور برخوردار بوده است. شمار زنان در سمتهای انتخابی و مقامهای ارشد خدمات کشوری اندک است، هرچند بهتدریج رو به افزایش است.