ซัยยิด มูฮัมหมัด ฮูเซน บะฮ์ยัต ทับรีซี หรือที่รู้จักในชื่อ ชะฮ์รียอร เป็นหนึ่งในกวีชีอะฮ์ชาวอิหร่านร่วมสมัยที่เขียนบทกวีสรรเสริญ อะฮ์ลุลบัยต์ อาลี เอย ฮุมอเยะ ระฮ์มัต เป็นหนึ่งในบทกวีที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขาที่บรรยายถึงอิมามอาลี อ. และแต่งบทกวีอันโด่งดังที่เป็นภาษาตุรกี อาซารี ชื่อว่า Heydar Babaye Salam
ชะฮ์รียอร เขียนบทกวีหลายประเภท ซึ่งได้รับอิทธิพลจากฮาฟิซ และ นีมอ เขาเสียชีวิตในกรุงเตหะรานในปี 1367 ร่างของเขาถูกฝังที่เมืองทับรีซ ฝังในสุสานอัชชุอารออ์ วันที่ 27 ชะฮ์รีวัร เป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของชะฮ์รียอร ถูกเรียกว่า วันกวีนิพนธ์และวรรณกรรมแห่งชาติ
ชะฮ์รียอร มีผลงานทางศิลปะและงานเขียนมากมาย รวมถึงละครโทรทัศน์เรื่อง ชะฮ์รียอรที่ กำกับโดย กามาล ทับรีซี ซึ่งสร้างขึ้นในปี 1384 ฉายทางช่อง 2 ของสาธารณรัฐอิสลามแห่งอิหร่านในปี 1386
ชะฮ์รียอร คือบุตรชายของ ฮัจญ มีร ออกอ คุชนอบี (หนึ่งในทนายความชั้นยอดของเมือง ทับรีซ นักวิชาการและนักวรรณกรรม) เกิดที่ ทับรีซ ในปี 1283 ซึ่ง ลุตฟุลลอฮ์ ซอฮิดีกล่าวถึงการเกิดของเขาในปี 1285 ครอบครัวของเขา มีพื้นเพมาจากหมู่บ้านคุชนอบ ชีวิตในวัยเด็กของเขาตรงกับการปฏิวัติทับรีซ เขาใช้ชีวิตในหมู่บ้าน Shengul Abad Qish-Gharshaq และ Khasghnab
การศึกษาของเขาเริ่มด้วยการอ่าน Golestan และ Nisab ในโรงเรียนของหมู่บ้านและกับบิดาของเขา ในเวลาเดียวกันนั้นเขาได้ศึกษาหนังสือกวีนิพนธ์ของฮาฟิซ หลังจากนั้น ในปี 1300 เขามาที่เตหะรานและสำเร็จการศึกษาที่ดารุ้ลฟุนูน ปี 1303 และเข้าเรียนในโรงเรียนแพทย์เขาเรียนจนจบหลักสูตรในโรงเรียนแพทย์ แต่ด้วยเหตุผลบางประการเขาจึงถูกปฏิเสธไม่ให้เรียนต่อ หลังจากนั้นชะฮ์รียอรก็เข้ารับราชการ
เขาเข้ารับราชการในปี 1310 และออกจากเตหะรานไปที่โครอซอน (สำนักงานทะเบียนเนชอบูร และ มัชฮัด) เขาอยู่ที่นั่นจนถึงปี 1314 ในปี 1313 บิดาของเขาเสียชีวิตและร่างถูกฝังที่เมืองกุม
ในปี 1332 ชะฮ์รียอร กลับไปที่ ทับรีซ และตั้งแต่ปี 1346 เริ่มสอนที่วิทยาลัยวรรณกรรม ทับรีซ ซึ่งกระทรวงวัฒนธรรมของอิหร่านตั้งชื่อโรงเรียนแห่งหนึ่งในทับรีซ โดยใช้ชื่อเขา ในประวัติศาสตร์วัฒนธรรมอาเซอร์ไบจาน ตั้งชื่อวันที่ 26 ของ เดือนอิสฟัน เป็นวันชะฮ์รียอร และได้จัดพิมพ์บทกวีตุรกีที่โด่งดังของเขาในชื่อ Heydar Babaye Salam
ในช่วงแรกๆ ของการเป็นนักกวี เขาใช้ชื่อว่า บะฮ์ยัต ต่อมาเขาได้เปลี่ยนเป็นชะฮ์รียอร
ชาฮ์รียาร์เสียชีวิตในกรุงเตหะรานเมื่อวันที่ 27 ชะฮ์รีวัร ปี 1367 ร่างของเขาถูกฝังที่ทับรีซ เขาเป็นกวีคนสุดท้ายที่ถูกฝังในสุสานชูอารออ์ (สุสานกวี) ตามที่บุรเกะอี กล่าวในหนังสือ นักปราศรัยร่วมสมัยที่มีชื่อเสียงของอิหร่านว่า เขาพึมพำเป็นบทกวีในช่วงสุดท้ายของชีวิตของเขา