ซัยยิด มูฮัมหมัด ฮูเซน บะฮ์ยัต ทับรีซี หรือที่รู้จักในชื่อ ชาห์เรียร์ เป็นหนึ่งในกวีชีอะฮ์ชาวอิหร่านร่วมสมัยที่เขียนบทกวีสรรเสริญ อะฮ์ลุลบัยต์ อาลี เอย ฮุมอเยะ ระฮ์มัต เป็นหนึ่งในบทกวีที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขาที่บรรยายถึงอิมามอาลี อ. และแต่งบทกวีอันโด่งดังที่เป็นภาษาตุรกี อาซารี ชื่อว่า Heydar Babaye Salam
ชาห์เรียร์ เขียนบทกวีหลายประเภท ซึ่งได้รับอิทธิพลจากฮาฟิซ และ นีมอ เขาเสียชีวิตในกรุงเตหะรานในปี 1367 ร่างของเขาถูกฝังที่เมืองทับรีซ ฝังในสุสานอัชชุอารออ์ วันที่ 27 ชะฮ์รีวัร เป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของชาห์เรียร์ ถูกเรียกว่า วันกวีนิพนธ์และวรรณกรรมแห่งชาติ
ชาห์เรียร์ มีผลงานทางศิลปะและงานเขียนมากมาย รวมถึงละครโทรทัศน์เรื่อง ชาห์เรียร์ที่ กำกับโดย กามาล ทับรีซี ซึ่งสร้างขึ้นในปี 1384 ฉายทางช่อง 2 ของสาธารณรัฐอิสลามแห่งอิหร่านในปี 1386
ชาห์เรียร์ คือบุตรชายของ ฮัจญ มีร ออกอ คุชนอบี (หนึ่งในทนายความชั้นยอดของเมือง ทับรีซ นักวิชาการและนักวรรณกรรม) เกิดที่ ทับรีซ ในปี 1283 ซึ่ง ลุตฟุลลอฮ์ ซอฮิดีกล่าวถึงการเกิดของเขาในปี 1285 ครอบครัวของเขา มีพื้นเพมาจากหมู่บ้านคุชนอบ ชีวิตในวัยเด็กของเขาตรงกับการปฏิวัติทับรีซ เขาใช้ชีวิตในหมู่บ้าน Shengul Abad Qish-Gharshaq และ Khasghnab
การศึกษาของเขาเริ่มด้วยการอ่าน Golestan และ Nisab ในโรงเรียนของหมู่บ้านและกับบิดาของเขา ในเวลาเดียวกันนั้นเขาได้ศึกษาหนังสือกวีนิพนธ์ของฮาฟิซ หลังจากนั้น ในปี 1300 เขามาที่เตหะรานและสำเร็จการศึกษาที่ดารุ้ลฟุนูน ปี 1303 และเข้าเรียนในโรงเรียนแพทย์เขาเรียนจนจบหลักสูตรในโรงเรียนแพทย์ แต่ด้วยเหตุผลบางประการเขาจึงถูกปฏิเสธไม่ให้เรียนต่อ หลังจากนั้นชาห์เรียร์ก็เข้ารับราชการ
เขาเข้ารับราชการในปี 1310 และออกจากเตหะรานไปที่โครอซอน (สำนักงานทะเบียนเนชอบูร และ มัชฮัด) เขาอยู่ที่นั่นจนถึงปี 1314 ในปี 1313 บิดาของเขาเสียชีวิตและร่างถูกฝังที่เมืองกุม
ในปี 1332 ชาห์เรียร์ กลับไปที่ ทับรีซ และตั้งแต่ปี 1346 เริ่มสอนที่วิทยาลัยวรรณกรรม ทับรีซ ซึ่งกระทรวงวัฒนธรรมของอิหร่านตั้งชื่อโรงเรียนแห่งหนึ่งในทับรีซ โดยใช้ชื่อเขา ในประวัติศาสตร์วัฒนธรรมอาเซอร์ไบจาน ตั้งชื่อวันที่ 26 ของ เดือนอิสฟัน เป็นวันชาห์เรียร์ และได้จัดพิมพ์บทกวีตุรกีที่โด่งดังของเขาในชื่อ Heydar Babaye Salam
ในช่วงแรกๆ ของการเป็นนักกวี เขาใช้ชื่อว่า บะฮ์ยัต ต่อมาเขาได้เปลี่ยนเป็นชาห์เรียร์
ชาฮ์รียาร์เสียชีวิตในกรุงเตหะรานเมื่อวันที่ 27 ชะฮ์รีวัร ปี 1367 ร่างของเขาถูกฝังที่ทับรีซ เขาเป็นกวีคนสุดท้ายที่ถูกฝังในสุสานชูอารออ์ (สุสานกวี) ตามที่บุรเกะอี กล่าวในหนังสือ นักปราศรัยร่วมสมัยที่มีชื่อเสียงของอิหร่านว่า เขาพึมพำเป็นบทกวีในช่วงสุดท้ายของชีวิตของเขา