ศออิบ ทับรีซี ชื่อเต็มของเขา มีรซอ มูฮัมหมัด อาลี ทับรีซี เป็นหนึ่งในกวีชีอะฮ์แห่งฮิจเราะฮ์ในศตวรรษที่ 11 ผู้เขียนบทกวีบรรยายเรื่องราวอะฮ์ลุลอัลบัยต์ อ. และเหตุการณ์กัรบาลา เขาเดินทางไปอินเดียหลายครั้ง บทกวีของเขาได้รับการขานรับไม่เพียงแต่ในอิหร่านเท่านั้น แต่ยังรวมถึงในอินเดียด้วย
รองจาก ซะอ์ดี ฮาฟิซ และ เมาว์ลาวี แล้ว ดิวานกวี ของ ศออิบ ถือเป็นผลงานที่สำคัญที่สุดชิ้นหนึ่งของเขาในวรรณคดีเปอร์เซีย ศออิบถูกถือว่าเป็นลูกหลานของชัมซุดดีน มูฮัมหมัด มัฆริบี ทับรีซี เขามีความเชี่ยวชาญในวิชาการแขนงต่างๆ เช่น วรรณกรรม รหัสยะ และปรัชญา บทกวีของเขาเขียนตั้งแต่ 80,000 ถึง 300,000 บท ตามที่บรรดานักกวีกล่าวไว้ว่า สไตล์ของศออิบ มีความโดดเด่นและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวในแง่ของการใช้คำที่หลากหลายและการผสมผสานที่แตกต่างกัน
กวีและนักวิชาการบางคน นอกเหนือจากยกย่องศออิบแล้ว ยังได้กล่าวถึงบทกวีของเขาในหนังสือและลอกเลียนสไตล์ของเขา เนื่องจากบทกวีของเขาใช้กันอย่างแพร่หลายในหนังสือของนักค้นคว้าและนักเขียนเช่น คอนกอนีย์ ฮะซีน ลอฮิญี ออกอ โบโซรก์ เตะฮ์รอนี นอเซมฮัรวี วาเระฮ์ ดอเกสตอนี และซะฟูต ทับรีซี
ชื่อเสียงที่แพร่หลายของเขา นอกเหนือจากอิหร่านแล้ว บทกวีของเขายังได้รับการตอบรับจากผู้ปกครองและผู้คนในอินเดีย บทกวีของเขาได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่ผู้คนในประเทศนั้น กล่าวกันว่า จักรพรรดิตุรกี (อดีตออตโตมัน) และสุลต่านอินเดียได้เขียนจดหมายถึงกษัตริย์แห่งอิหร่าน เพื่อขอ ดีวานศออิบ
ศออิบ ทับรีซี เป็นบุตรชายของ มีรซอ อับดุลเราะฮีม ทับรีซี บิดาของเขาเป็นหนึ่งในพ่อค้าของตับรีซ และตามคำร้องขอของชาฮ์อับบาสที่ 1 เขาจึงอพยพไปยังอิศฟาฮานและตั้งรกรากอยู่ในละแวกใกล้เคียงกับสถานที่ที่เรียกว่าอับบาส ออบอด ศออิบเกิดที่เมืองนี้ อย่างไรก็ตาม ยังมีการกล่าวอ้างว่าเขาเกิดที่เมืองทับรีซด้วย
ศออิบ ทับรีซี คือลูกหลานของชัมซุดดีน มูฮัมหมัด มัฆริบี ทับรีซี กวีที่มีชื่อเสียงแห่งศตวรรษที่ 8 และ 9 ของฮิจเราะฮ์ ว่ากันว่า ศออิบเสียชีวิตในปี 1081 หรือ 1087 ฮ.ศ ในเมืองอิศฟาฮาน ร่างของเขาถูกฝังในสวนที่เรียกว่า บ็อก ออกอ
ดีวานศออิบ ได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกในอินเดียในปี 1264 ฮ.ศ สี่หมื่นบท และในอิหร่าน มีการตีพิมพ์บทกวีของเขาจำนวน73,000 บท ขณะนี้มีบทกวีของเขาเขียนตั้งแต่ 80,000 ถึง 300,000 บท นอกจากนี้ยังมีอีกสองหมื่นบทที่เป็นภาษาตุรกีอีกด้วย หนังสือของ Bayaz หรือ Safina ซึ่งมีบทกวีสองหมื่นห้าพันบทจากบทกวีที่เลือกไว้ของกวี 691 คน