ซากสะพานโบราณแห่งนี้ตั้งอยู่บนแม่น้ำซีมาเรห์ ห่างจากเมืองดัรเรชะฮ์ร์ (จังหวัดอีลาม) ไปทางเหนือประมาณ 4 กิโลเมตร ในอดีต สะพานแห่งนี้เป็นเส้นทางเชื่อมระหว่างดินแดนซีมาเรห์และตัรฮาน และมีความเป็นไปได้สูงว่าเป็นสิ่งก่อสร้างในสมัยจักรวรรดิซาสซานิด โดยมีความเกี่ยวข้องกับกลุ่มโบราณสถานสมัยซาสซานิดที่กระจายอยู่ในเขตดัรเรชะฮ์ร์
นักเดินทางชาวอาหรับชื่ออบูดุลฟ์ ซึ่งเดินทางผ่านพื้นที่ในปีฮิจเราะห์ 1341 ได้เขียนไว้ในบันทึกการเดินทางว่า “ระหว่างซีมาเรห์และตัรฮาน มีสะพานขนาดใหญ่ งดงาม และน่าทึ่ง ตั้งอยู่ ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าสะพานคานากีนถึงสองเท่า” ขณะที่นักภูมิศาสตร์ชื่อดัง ยากูต ฮะมะวี ก็กล่าวถึงสะพานแห่งนี้ว่า “เป็นหนึ่งในสิ่งมหัศจรรย์ของสะพานในโลก”
ปัจจุบันสะพานแห่งนี้เหลือเพียงซากปรักหักพัง และแม่น้ำก็ได้เปลี่ยนเส้นทางไหลจากใต้สะพานไปแล้ว โบราณสถานนี้มีชื่อเรียกว่า “สะพานเช็ม เนม็ชต์” ซึ่งถูกสร้างขึ้นบริเวณจุดที่แม่น้ำกว้างที่สุด โดยเดิมทีสะพานมีทั้งหมดประมาณ 18 ช่องโค้ง (หรือโค้งประตู) ซึ่งแต่ละช่องกว้างประมาณ 15 เมตร (ตัวเลขนี้น่าจะรวมถึงเส้นผ่านศูนย์กลางของเสาด้วย เพราะเมื่อพิจารณาความยาวทั้งหมดของสะพานแล้ว ช่องแต่ละช่องน่าจะมีขนาดเล็กกว่านี้)
ความยาวรวมของสะพานประมาณ 270 เมตร โดยแต่ละเสาสะพานมีขนาด 6×9 เมตร บนเสาหลายต้นด้านเหนือยังมีการออกแบบช่องโค้งเล็ก ๆ เพื่อเสริมโครงสร้างหรือลดแรงดันน้ำ วัสดุหลักที่ใช้ในการสร้างฐานของสะพานคือก้อนหินขนาดใหญ่ซึ่งมีความกว้างถึง 1 เมตร และยาวมากกว่านั้น ส่วนโครงสร้างของซุ้มโค้งถูกก่อขึ้นด้วยอิฐ ทำให้สะพานแห่งนี้นับเป็นผลงานทางวิศวกรรมและสถาปัตยกรรมที่น่าทึ่งอีกชิ้นหนึ่งของยุคซาสซานิดในดินแดนอีลาม
